Stara opowieść
Słońce zachodzi przez trzy strony
szeroką frazą noc zapadaz ćmą zasuszoną na wyrazie luna.
Cokolwiek tu się stanie, stanie się na tle
odpowiedniej pogody.
Autor daje każdemu wedle serca jego:
kto płacze temu deszcz za oknem,
kto się uśmiecha temu promyk,
nikczemni knują przy wichurze.
Zacności blondyn w blasku przeliczonych gwiazd
klęka przed anielicą. Anielica
odfruwa hen na muślinowych rąbkach.
Wiedźma zgięta jak ucho urwane od dzbana
kuzynko mówi do gradowej chmury.
Z akapitu w akapit przetacza się burza.
Nie martw się hrabio. Na plecach blondyna
zobaczysz pieprzyk, skonasz w spokoju
przy śpiewie rozbudzonych ptaków. Świt, świt, świt.
Tu kartki brak z opisem pocałunku w czoło
i początkiem wesela. Ślubny tren
ciągnie się przez pięć zdań i trzy kropeczki.
Autor przysięga, że tam był,
siedział przy głównym stole, pił stuletnie wino,
które w nieopisanym świecie jest zbyt drogie
i nie ma na to rady w postaci pioruna.
(Wisława Szymborska, wiersz niepublikowany w tomie, prawdopodobnie po roku 1962. Ukazał się drukiem w „Tygodniku Powszechnym” w 2012 )