Komentarze

12 odpowiedzi do „Dekalog czytelnika”

1. 

   28 września 2016

   Jakub Sobieralski

   Moja mama czytała na nocniku 🙂 W efekcie czytam ja i czytają dzieci mojego brata.

   Odpowiedz
2. 

   28 września 2016

   Jakub Sobieralski

   I jeszcze dodałbym:

   11. Nie czytaj byle czego. Powiedzenie "nieważne co się czyta, ważne że się czyta", jest kłamstwem. To co czytamy ma ogromne znaczenie. Po co tracić czas na kiepskie powieścidła, czy etykiety na butelkach? (to tak również w nawiązaniu do dyskusji o 52 książkach).

   Odpowiedz
3. 

   28 września 2016

   Paulina Małochleb

   Aa, to Pan 🙂 pewnie, że się z Panem zgadzam. Chociaż wszyscy chyba żyją takim miłym mitem, że jak człowiek zacznie czytać, to w którymś momencie sięgnie po książki trudne i rozwijające, a nie będzie tłukł wciąż Margit Sandemo czy innych horrorów

   Odpowiedz
4. 

   29 września 2016

   Elenoir

   Wydaje mi się, że ktoś, kto po prostu lubi czytać, nie potrzebuje żadnego dekalogu i kieruje się raczej swoimi przyzwyczajeniami i preferencjami.
   Owszem, właściwie codziennie coś tam sobie czytam, ale jeśli jednak nie znajdę na to czasu albo ochoty, to nie mam z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia. Nie przyszłoby mi do głowy, żeby kogoś zadręczać rozmowami o literaturze – odniosłoby to chyba przeciwny skutek do zamierzonego. Bibliotekarzom nie wierzę od dnia, w którym właśnie w wypożyczalni gorąco polecono mi „Jesienną miłość” Sparksa. Na szczyty list bestsellerów na ogół nie trafiają wybitne książki, ale dobra literatura rozrywkowa – to się zdarza, więc ja tych list tak kategorycznie i z góry nie deprecjonuję. Książek nie rozdaję, bo lubię je mieć. Mogę ewentualnie pożyczyć, ale nie wszystkie pozycje i nie każdemu. Na dzieciach się nie znam, ale wyobrażam sobie, że te korzystające jeszcze z nocnika chyba nie potrafią czytać;).
   Natomiast zgadzam się z tym, żeby nie czytać byle czego, w każdym razie nie za często;).

   Odpowiedz
5. 

   2 października 2016

   iwona

   7. to przesada…

   Odpowiedz
6. 

   3 października 2016

   Jakub Sobieralski

   Jako bibliotekarz muszę wyjaśnić że większość z nas nie czyta Sparksa. Być może ta osoba miała tego dnia zbyt wielu czytelników którzy właśnie o niego prosili, i tak siłą rozpędu poszło i do Pani.

   Odpowiedz
7. 

   4 października 2016

   Elenoir

   I właśnie dlatego wybieram sama:).

   Odpowiedz
8. 

   9 października 2016

   Anonimowy

   A co jeśli ktoś chce tracić czas na kiepskie powieścidła i zamierza ich przeczytać dokładnie 52 w roku? Co wtedy? W ogóle nie rozumiem po co zastanawiać się nad tym, na co inni "tracą czas"?
   Powiało intelektualną bucerą z powyższych komentarzy…

   Odpowiedz
9. 

   13 października 2016

   Anna

   Świetny post, ja także uwielbiam czytać. Polecam oswajać dzieci od najmłodszych lat z książkami 🙂

   Odpowiedz
10. 

    21 października 2016

    Anonimowy

    Proponuję w punkcie 1 dopisać, żeby tym dzieciom czytać Kierkegaarda albo innego Derridę. Potem nie będą tłukli Sandemo i horrorów. Groteskowa jest ta napinka intelektualna w dyskursie o czytaniu w kraju, w którym większość obywateli ma zupełnie gdzieś, że ktoś w ogóle czyta.

    Odpowiedz
11. 

    31 października 2016

    babskie kwestie

    A ja uważam, że czasami dobrze jest przeczytać coś kiepskiego (piękno rodzi się przy brzydocie), bo dopiero wtedy można docenić wspaniałe książki.

    Odpowiedz
12. 

    1 listopada 2016

    Paulina Małochleb

    Jasne, to mam sens. Ale tylko pod warunkiem, że potrafimy rozpoznać, że czytamy coś złego i nas to cieszy. Tymczasem większość czyta Coelho i jest przekonana, że to skończone arcydzieło.

    Odpowiedz